Dzieci nie chcą się już bawić, wujku.
Na placu nikogo nie ma.
Specjalnie zamieszkaliśmy blisko placu, ale jest pusty!
Technika nas pochłania.
Dzieci siedzą w domu i grają w gry.
- Tak, masz rację. - Niewiarygodne.
Nie będziemy się bawić na dworze, kiedy dorośniemy.
To nasza jedyna okazja na zabawę.
Coś wymyślę!
Co?
Zaproszę wszystkie dzieci na plac.
Pomożecie?
- Oczywiście! - A może...
- zaprosimy całą firmę. - Naprawdę, tato?
Urządzimy specjalne spotkanie, żeby przejrzeć projekty.
Będę za pięć minut.
Umawiam termin prezentacji.
Już jadę.
Pa, skarbie.
Beste, skarbie, też wychodzę.
Możesz mi powiedzieć o wszystkich problemach.
Dobrze.
W porządku.
Wyślę mejla w razie czego, tato.
Jabłko nie pada daleko od jabłoni.
Dzieci naśladują rodziców.
No dobra, zajmę się tym.
Wygląd numer jeden.
Cześć, Beste. Mieszkasz tu od miesiąca, 13 dni, 22 godzin i 36 minut.
Ale jeszcze nie gadaliśmy.
Jaką muzykę lubisz? Ja zagraniczną.
Słucham Mabel Matiz.
Cześć, Beste. Jestem Cem.
Cześć. Jestem Beste.
To ja jestem Cem!
Moje niebieskie oczy robią się zielone, gdy ubieram coś zielonego.
Co u rodziców? Wszystko w porządku?
Wygląd numer trzy.
Wygląd numer pięć.
Wygląd numer dziesięć.
Hej, Beste.
Jak tam Fenerbahçe?
Hej, Beste. Jestem Cem! Nie...
Hej, Beste. Jestem Cem.
Chyba nie dam rady.
Drogi wnuczku... Drogi Cemie...
Rozmawiasz z lustrem a ze mną nie?
Babciu, na tym polega dojrzewanie. Na gadaniu do lustra.
Nie mogę tego robić w spokoju?
Ona wychodzi z domu!
Co? Wychodzi z domu?
Szybko!
Otwórz drzwi, ona zaraz wyjdzie!
Nie mogę...
Nieważne, może następny razem. Chodź.
Żel do włosów.
Hej, Beste. Jestem Cem.
Wiesz, jak się nazywam?
Nie znamy się.
Raz... usłyszałem...
przez ścianę! Są bardzo cienkie.
Słyszymy, o czym rozmawiasz. To niedopuszczalne!
Musisz przestrzegać zasad zachowania.
Wspomnę o tym na następnym spotkaniu lokatorów.
Zbaczam z kursu. Powstrzymaj mnie, Ozan.
Brat użył żelu do włosów dla ciebie!
Nie pajacuj, Ozan. Takie już mam włosy.
O co chodzi?
Wiem, gdzie można się świetnie bawić. Pójdziesz ze mną?
Oczywiście! Pobawimy się na ulicy. Genialny pomysł!
- Też chcę! - Jesteś za mały.
- Co można tam robić? - Niech idzie!
Gdzie masz buty? Idź je założyć!
No to będziesz tam ty, ja i ten mały urwis.
Zaproszę wszystkie dzieciaki z osiedla.
O to mi chodziło. Sami byśmy się wynudzili.
Muszę się przejrzeć w lustrze.
Atlas to świetny dzieciak, ale łobuz.
Bardzo broi?
- Co słychać, Cem? - Wszystko gra.
Pójdziesz się z nami pobawić?
Jasne! Idziemy!
Podzwonię po mieszkaniach.
Hej, Doğa. Jestem Beste.
Wyjdziesz się z nami pobawić?
Chciałam zagrać z kimś w siatkówkę!
Wychodzę!
Chodźcie!
Wszystkich ciągnęło na zewnątrz!
Fatoş to też nasza koleżanka.
Jest trochę...
To i tak nic nie zmieni, mino wszystko.
Muszę skończyć czytać książkę.
Ale jeśli nie wyjdę, będę o was myśleć.
Jesteście nową grupą znajomych.
Od dawna chciałam należeć do paczki.
Ale książka jest ciekawa.
Wyjść czy nie?
- Oto jest pytanie! - Zastanówmy się jeszcze!
- Nie, proszę! - Nie!
- Dość, proszę! - Starczy, Fatoş.
Idziemy, jeśli jesteś gotowa.
- Szybko! - Idziemy!
Tu mieszka rodzina z dziećmi.
Zbieramy dzieci, jakbyśmy zbierali czynsz.
Nie sprzeciwiaj się jej, tworzy ekipę.
Cześć, jestem Beste.
- Jestem Eda. - A ja Seda!
To promocja, dwie w cenie jednej.
- Są identyczne. - Wcale nie!
- Nie wyglądamy tak samo! - No jak? Wyglądacie!
Wcale nie!
- Są jak czerń i biel! - Niepodobne!
- Różnią się. - Wyglądają różnie!
Eraydın! Koledzy zapraszają cię na dwór.
Wcinaj, synku.
Brawo. Eraydın, koledzy chcą się z tobą bawić.
Idź z nimi. Mój pulpeciku.
Czekaj. Weź to na drogę.
Dobrze, skarbie? Czekaj.
To też weź. Żeby ci cukier nie spadł.
Dobrze? Zjedz to. I jeszcze to.
Jesteś słaby, jeszcze zemdlejesz. Boże uchowaj!
I jeszcze trochę czekolady.
I gotowe. Ale od jutra zaczynasz dietę.
A jak nie, to od poniedziałku.
Idziemy stąd, to jakiś obłęd!
Beste, dokąd idziemy się bawić?
Ustawcie się do zdjęcia!
To tutaj będziemy się bawić.
- Serio? - Nigdy w życiu!
Wracajmy, nie możemy tu być.
Zgoda.
Co jest? Czemu idziecie?
Może pójdziemy gdzieś indziej, Beste?
Czemu? Tu jest świetnie!
Tutaj nikt się nie bawi.
To fajny plac zabaw, chodźcie!
- Tam jest jakiś dzieciak! - Chodź tu.
Trochę tu ponuro, ale da się wytrzymać.
Super!
Idę. Tam jest boisko do siatki!
- Ale Zły... - Cicho, nie wymawiaj jego imienia!
Beste.
Już wystarczy. Idziemy, jeśli wszyscy są gotowi.
Czemu? Tu jest super. Bawmy się tu!
Nikt się tu nigdy nie bawi.
- To przeklęte miejsce! - Baw się, nie bądź tchórzem.
Nie bójcie się, jestem z wami.
Nie teraz, mały.
Beste, w tym domu mieszka Zły Kazım.
Zły? To wszystko wyjaśnia.
Cicho! Za kogo ty się masz?
Jestem Fırat i nie daję sobie dmuchać w kaszę!
Później się policzymy, luju.
- Idź sobie. - Nie. Nie ty tu rządzisz.
Przestańcie. Kim jest ten Zły Kazım?
Zły Kazım w ogóle nie lubi dzieci.
Nie pozwala dzieciom się tu bawić.
A jeśli ktoś go zignoruje i będzie się tu bawić...
Tak?
...Kazım będzie go śledził...
Tak?
...i złapie go, kiedy będzie sam...
Tak?
...i zje bez chleba!
Bracie!
Ale zmyślasz! Aż się trzęsę!
- Opowiadasz bujdy. - Nie wierzę w to.
To prawda, Beste. A to nie najgorsze.
W tym domu dzieją się dziwne rzeczy.
Niedługo mam test do akademii siatkówki VakıfBank.
Tylko tutaj i z wami mogę potrenować.
Tata i tak nie pozwala mi grać.
Spokojnie, nigdzie nie idę. Pogramy razem.
Udanego treningu! Oni chcą pograć!
Chodź, Beste. I reszta.
Doğa i ja pogramy tutaj w piłkę.
Ja, Beste, Eraydın i Atlas przeciw wam. Siatkówka to pasja!
Idziemy na plac!
Chodźcie.
- Też chcę grać! - Jesteś za mały.
Dzieci nie mogą grać.
Zobaczymy, jak ty zagrasz, duży.
Ktoś tu chce się przekonać.
Patrzcie i uczcie się.
Beste, zawsze podawaj do mnie.
Zaczynamy.
Jeden zero!
Spoko, nie byłem gotowy.
Odkujemy się.
Dwa zero!
Wszyscy żyją?
Beste, jesteś cała?
Ostrożnie.
Trzy zero!
Sześć zero!
Siedem zero!
Musimy się skupić! Zróbcie coś.
Osiem zero!
Dobra, przestańcie. Chyba zrozumiał.
Mój brat to matoł.
Po czyjej stronie jesteś? Wracaj do domu.
Już po tobie, Doğa!
Dziewięć zero!
- Pomocy. - Odsuńcie się. Dam radę.
Mam okulary!
Dziewczyny górą!
Dam radę.
Zaserwuję.
Nie! Nie potrafię, a powinnam być w stanie!
Piłka... uderzyła w siatkę!
Uderzyła w siatkę!
- Dalej, Cem. - Spokojnie, Beste.
Zaczynamy.
Umiem odbijać.
Nazywam ten serw „martwym zielenikiem”.
Wynocha!
Jak ci minął dzień?
Było super. Bawiłam się z dzieciakami z osiedla.
- Stworzyliśmy zgraną paczkę. - Super. Jakieś problemy?
Jeden.
Pan, który mieszka przy placu, zakazuje nam zabawy.
Może się zgodzi, jeśli z nim pomówisz?
Spokojnie, kochanie. Pomówię z marketingowcami.
I? Mówiłam, że się tym zajmę.
Czekaj, ktoś dzwoni.
Halo? Gdzie jesteś, Beste?
W Kambodży, mamo. Siłuję się z nosorożcami.
Potem pogram w tryktraka z krokodylami.
Dobry pomysł, skarbie. Ufam ci.
Halo? Dobrze, za dwa dni będzie gotowe.
No tak, znowu nie pomożesz.
Sama się tym zajmę.
Kim pan jest, panie Kazım?
Co pan je? Co pan pije?
Dzień dobry!
Od lat tu przychodzę, nigdy nie dostałem herbaty.
Ciekawe, co jest w środku...
Dobrze, że płaci gotówką.
Czcze groźby nas nie zniechęcą.
Jeśli potnie piłkę, kupimy nową.
Nasza paczka, Buciki, będzie się tam bawić!
Buciki? Jak to przedszkole?
Spokojnie, zmienimy nazwę.
Nie zrezygnujemy z zabawy przez niego.
Będziemy się tam bawić, a Doğa trenować przed testem.
Chcesz, żeby nas pożarł?
Eraydın ma rację. Przemyślmy to.
Nie! Ona weźmie udział w teście! Możesz sobie iść, jeśli chcesz.
Beste jednak ma rację. Możesz iść, jeśli chcesz.
Teraz kupimy nową piłkę!
- Kupmy czerwoną. - Nie, białą!
- Czerwoną! - Białą!
Turcja jest najlepsza!
Nie kłóćcie się o wszystko.
Odłóżcie je, kupujemy piłkę do siatkówki.
- Jest tu kto? Halo? - Tak?
Czyj to głos?
Mój! Tata zrobił mnie szefem sklepu.
- Czego szukacie? - Chcemy kupić piłkę siatkową.
- Kto to, Çitlembik? - Klienci!
Młodzi klienci! Dzieci to najlepsi klienci.
Spokojnie, kupujemy tylko piłkę.
Piłkę? Od 16 lat żadnej nie sprzedałem.
Boże, od dziś będę królem!
- Gdzie będziecie grać? - Na placu zabaw.
To jedyne miejsce!
Na placu Złego Kazıma?
To nie jego plac. Wiesz, kim jest Zły Kazım?
Czy wiem, kim on jest?
On sam tego nie wie!
To mój najwierniejszy klient. Ale ciekawi mnie,
co się dzieje w jego domu!
On chyba jest bardzo niebezpieczny!
Nie wracajmy tam! Kupimy piłkę na darmo!
Na darmo?
Łatwo was przestraszyć!
To tylko lokalna opowieść.
Nie traćcie zapału do zakupów, dzieci!
- Zapału? To tylko piłka. - Nie mów tak.
Nie tak szybko, mały.
- Çitlembik, zaczynamy pokaz. - Dobrze, tato!
Co się dzieje?
Chrup, chrup Chrupiące lody
Chrupiące lody!
Tylko chrupiąc lody doznasz ochłody!
Dop, dop, doping!
Dop, dop, dop, doping!
Dop, dop, doping!
Doping, najlepszy kumpel sportowca!
Jak to? Sportowcy nie powinni stosować dopingu.
Chcieliśmy tylko kupić piłkę!
Nie smućcie się, dzieci. Dostaniecie piłkę.
Krew, pot i woda!
Dwa atomy wodoru, jeden atom tlenu
H2O!
„Krew Pot Woda” was ochłodzi po meczu.
Ciągle coś reklamuje!
I to w kiepskim stylu.
Nie ma kiepskich reklam, Cevat Kelle.
Çito.
- Nie, proszę! - Proszę, nie!
Sprzedał mi czipsy, colę i kłódkę.
Czipsy i colę rozumiem, ale kłódka?
I tak ci się upiekło.
Sprzedał mi fluorescencyjną lampę. Ciągle będę świecił!
Mnie sprzedał skrzynkę na narzędzia. Co mam z nią zrobić?
Wiem.
- Co ty zrobiłeś? - Co?
To pudełko rozłoży się za 400 lat.
A plastikowa torba za 250 lat.
Nie wiesz? Bo nie czytasz książek!
Fatoş, masz obowiązek mówić ludziom o recyklingu!
Tak, Fatoş! Jesteś super!
Zabieramy się do roboty. Co ty na to, Atlas?
Pójdę sobie, żebyście pogadali w spokoju.
Pomogę innym dostąpić oświecenia.
Zaczekajcie!
Dołączę do was. Gram z wami!
Niech Firat i Ozan też grają.
Boisko jest za małe.
- Firat nie jest stąd. - Skąd wiesz?
- Ty tu nie rządzisz. - Po prostu wiem.
Mieszkam tu od dawna. Zaczekaj tam.
- Nie chcemy tu nowych. - Też jestem nowa.
Nowa? Wcale nie, Beste.
Mieszkasz tu miesiąc, 14 dni, 22 godziny i 36 minut.
Już 37 minut.
No co? Mam niezłą pamięć.
Maluchy, zejdźcie z boiska.
Jejku!
Wyciągnąłem wnioski i zmieniłem serw.
To jest... Uderzenie Spodem!
- Znowu? Nie! - Znowu!
Kiepskie to uderzenie!
Straciłeś kolejną piłkę, Cem. Jak mamy grać?
Mam pieniądze, kupię nową.
Nie musisz.
Zły Kazım go złapie i zje!
Ale nie od razu.
Najpierw go utuczy chlebem i chałwą.
Potem będzie go marynował w oliwie.
Da mu banana i tort czekoladowy
i każe wypić litr lemoniady.
Wiadomo, że lemoniada
pasuje do bananów i czekoladowego tortu.
Co się z nim dzieje?
Zacząłeś od horroru, a skończyłeś na deserach.
Przepraszam, ale to nie przelewki.
On udaje bohatera.
Chce odebrać Złemu Kazımowi piłkę?
- Udało się! Ma piłkę! - Co?
Piłka jest po twojej stronie.
Mogę z wami zagrać?
- Fırat dołączy do nas! - Nie!
- Raczej do nas! - Nie, do nas!
Chwileczkę!
Nasza drużyna jest słaba, bo Cem kiepsko gra.
Fırat dołączy do nas.
Beste jest fajna, ale ma cięty język.
- Chodź tu i grajmy, Fırat! - Serwuję!
Co narobiłeś?
Jeśli jeszcze kiedyś was tu zobaczę...
pożałujecie!
Wynocha!
Już!
Nikt z twojej rodziny nie potrafi odbić piłki?
Nie mieszaj do tego mojej rodziny.
Nie zadzieraj ze mną, bo pożałujesz!
Zadarłem tylko z nauczycielką matematyki!
Przestańcie się kłócić!
Widzieliście, co miał na twarzy?
Pewnie ugryzł złapane dziecko.
I kawałek przykleił mu się do buzi!
Ma na buzi kawałek dziecka!
Jesteś chory.
Nie. Zgłodniałem ze strachu.
Strach nam nie pomoże.
Skoro nie pozwala nam na zabawę, będziemy mu dokuczać w jego domu.
- On nas poniża! - Bo jesteśmy mali?
Razem jesteśmy więksi od niego.
Jak go pokonamy?
Przeszkadza nam. My będziemy przeszkadzać jemu.
To jego koniec. Teraz nasza kolej!
Co się dzieje, Lütfü?
- Kto to? - Nie wiem, już tu były.
Święty się przebudził!
Bogu dzięki!
- Co się dzieje? - Chodź!
Co robisz?
Co się dzieje?
Co robicie w moim ogrodzie?
Nie chowaj twarzy, święty!
Nie chowaj przed nami swego światła!
Święty robi u mnie zakupy, oto moja wizytówka.
Odbiło wam! Wynocha stąd! Spójrzcie na moje drzewo!
- Miało owoce! - To nie grobowiec Świętego Sierżanta?
Kogo? Jaki grobowiec? O czym ty gadasz? Wynocha!
Nie jesteś Świętym Sierżantem?
Kim? W wojsku byłem szeregowym!
Dziewczyny, to Święty Szeregowy!
To Święty Szeregowy!
O co wam chodzi? Idźcie sobie! To mój dom!
Teraz ten dom należy do wszystkich.
Do wszystkich. Przekaż nam dobre wieści z przyszłości.
Ten dom należy do mnie!
- Odpoczywam w nim. - To jego miejsce spoczynku!
To naprawdę grobowiec! Słyszałyście?
Nie czuję się dobrze! Odeślij te kobiety!
Dmuchaj, dmuchaj na mój reumatyzm.
Dmuchnij na mnie! Choć raz, jestem tu codziennie!
Kto to wymyślił? Kim jest łajdak?
No co, Zły Kazımie? Wolisz niszczyć piłki?
Już po tobie.
Wy małe gagatki...
Wy małe szczury!
Więcej tu się nie pobawicie.
Wynocha!
Podmuchasz trochę na mnie?
Przyjaciele, idziemy się bawić!
Nie ma co marnować czasu, muszę trenować.
Musimy kupić piłkę.
Chcecie kupić piłkę?
Co jest, Lütfü? Wyglądasz na spragnionego.
Gdzie się ochłodzić?
W sklepie Lütfü, jakżeby inaczej!
Zaraz padnę.
Muzyka!
Wstrząśnij, wstrząśnij ajran
Wstrząśnij ajran, wstrząśnij
Wstrząśnij ajran, zadziwi cię!
Chcemy kupić tylko piłkę.
Nic innego nam nie sprzedacie!
Jak mu się to udaje?
Nie wiem, kupiłam osiem gąbek.
A piłkę kupiliśmy?
- Nie! - O nie!
Mam już dość!
Nie możecie tu się bawić.
Panie Święty!
Nie!
Nie potrafię serwować, zwariuję.
Dałeś nauczkę Złemu Kazımowi, brawo.
Już z nami nie zadrze!
Nasza paczka, Szalone Słomki, przetrwa!
Z taką nazwą odchodzę.
Wymyślimy nową.
Z tobą nic złego nam się nie przytrafi.
- Witaj w ekipie, bracie Fırat - Fajnie, że z nami jesteś.
Zaprzyjaźniłyście się z nim,
a nie wiecie nawet, czy jest z naszego osiedla.
A jakie to ma znaczenie?
Jestem stąd. Po co miałbym kłamać?
Tak? Gdzie mieszkasz?
A dokładnie tam. Tam.
- Tam nie ma domów, kłamco. - Sam kłamiesz!
Nie cierpię kłamstw i wężów, chłopcze.
- Czemu powtarzasz „chłopcze”? - Bo jesteś małym chłopcem.
Tak?
O co ci chodzi? Czego chcesz ode mnie?
- Wkurzasz mnie. - Szukasz guza.
- Tak! - Cem!
Tak nie wolno, Cem. Przeproś go!
Nie przepraszam, Beste! Razem stworzyliśmy paczkę.
Ale widzę, po czyjej stronie jesteś.
Obyś była szczęśliwa z nowym bohaterem.
Cem!
Przepraszam, Beste. Problem dotyczy mnie i Fırata.
Nie dotyczy ciebie.
Dobra, nie martw się.
Lustro przemówiło!
Umiem mówić! Jesteś najpiękniejszy.
Nie smuć się.
W razie kłopotów, porozmawiaj z babcią.
Babciu, no weź!
Naruszasz moją prywatność.
Może to lustro weneckie!
Wnuczku. Nigdy ze mną nie rozmawiasz.
Tylko z lustrem. Musiałam się nim stać!
Jak mam dorastać w spokoju?
Co znowu?
Jeśli sądzisz, że możesz odejść, rozbić paczkę
i sprawić, że z ciebie zrezygnujemy, mylisz się.
Do jutra, o tej same porze.
Słodziaszne Berbecie trzymają się razem.
Wiem, kiszkowata nazwa. Wymyślę coś.
Przepraszam, Beste.
Przyjmuję przeprosiny i rozumiem błędy.
Ale to nie mnie powinieneś przeprosić.
Przepraszam za wczoraj, Fırat.
Bądź ode mnie lepszy i mi wybacz.
Dobrze, ale nazwij mnie wielkim bratem.
Wybacz mi, wielki bracie Fıracie!
Wybaczam ci. Daj mi zejść.
Słuchajcie!
Słuchajcie...
Skończyłam czytać książkę o recyklingu i zdecydowałam!
Opowiemy mieszkańcom o recyklingu.
Chcecie uratować planetę i być jej superbohaterami?
Powinniście się zgodzić.
Miałem pomóc mamie z zasłonami.
Mam uczulenie na kurz. Nie mogę ratować planety, będę kichać.
Obcy superbohaterowie boją się kryptonitu,
nasi kurzu.
Idzie wujek Hüseyin. Zbiera makulaturę.
Tata mi go przedstawił, kiedy walczyłam o środowisko.
Pomoże nam.
Wujku Hüseyinie!
Muszę lecieć. Obejrzę film z tatą. Cześć!
Straciłam pomagiera!
- Cześć, dzieci. - Cześć, wujku Hüseyinie!
Obrońcy planety, jesteście gotowi czatować przy śmietnikach
pomimo gorąca i smrodu?
Fatoş, to plastik?
Gdzie?
Bohaterowie walczą w pojedynkę.
Przed nami długa droga.
Ale dobrana z nas para.
Obrońcy planety nadchodzą!
Dobra robota, Fatoş. Będzie super!
Jaki film obejrzałeś z tatą?
Eyyvah Eyvah 5!
Świetny film. Idealny.
Kłamca! On kłamie!
Jeszcze nie ma Eyyvah Eyvah 4. Mówiłem, że kłamie!
Niech przeprosi i nazwie mnie wielkim bratem.
Niech nazwie mnie wielkim bratem.
No chodźcie!
Gramy, póki nie ma Złego Kazıma! Chodźcie!
- Idziemy. - No już.
Chodź, Beste.
Nie!
Naprawdę sądzicie, że Zły Kazım zostawi nas w spokoju?
Wątpię.
Musimy uważać.
Wróg nigdy nie odpoczywa.
Znowu chcieliście tu grać?
Nie poddajecie się.
Miarka się przebrała.
Miarka się stanowczo przebrała.
Wy poddacie się pierwsi. Nie pozwolę wam się tu bawić.
Wynocha stąd!
To moje drzwi, do mojego domu!
Dokąd je zabieracie?
Te drzwi spełnią nasze marzenia!
Zamontujemy je u siebie i nasze marzenia się spełnią.
Idziemy.
Zostawcie je!
To wasza wina, szczury.
Zapłacicie mi za to!
Zostawcie drzwi!
Spójrzcie tylko!
Gdzie mam się przygotować do testu?
- Zostało kilka dni! - Co zrobimy?
- Tylko jedna osoba nam pomoże. - Kto?
Wielki Łobuz.
Wielki Łobuz?
- Kto to? - Miejscowa legenda.
Jego dziadek jako pierwszy zadzwonił do drzwi i zwiał.
Jego tata wymyślił czepianie się opryskiwaczy.
Łobuz włamał się do szkolnych komputerów i skasował wszystkim obecność!
Gdzie teraz jest?
Gdzieś tutaj.
Ayberk!
Ayberk! Gdzie jesteś?
Pomocy, utknąłem!
Pomocy, głowa mi utknęła!
Co się dzieje? Kim jesteście?
Jestem Cem, kolego.
Miałem z tobą pogadać, jeśli utknę.
Widzisz? Utknąłem.
Słaby żart.
Nie okłamuj mnie, nie znam was.
Poznajmy się, Wielki Łobuzie. Choć ostatnio nic nie zmalowałeś.
Jestem Fırat.
- Ale nicpoń! - Mój idol!
Lepiej ze mną nie zadzierajcie! Nie znam was!
Przysłał was mój ojciec? Kim jesteście?
Pomóż nam, Wielki Łobuzie.
Pewien pan zabrania nam zabawy na placu zabaw.
- Nasza paczka, Odważne Gąsienice... - To robocza nazwa.
Paczka zaraz się rozpadnie. Musimy go pokonać.
To coś dla mnie!
Niestety, nie pomogę wam.
Mam szlaban po ostatnim incydencie.
Jak stąd wyjdę, wrzucę wspomnienia na Youtube.
Musisz nam pomóc! Pociął nam piłki!
- No i? - Zniszczył nasze boisko.
- Trudno. - Zjadł dzieci!
Pewnie zgłodniał, normalka.
Nazwał nas szczurami!
Co?
Szczurami?
Nie wolno tak mówić do dzieci.
To oznacza wojnę.
Chyba nie lubi obelg.
Czas wyciągnąć książkę.
Oto ona.
Bliżej.
Co to za książka, mistrzu?
Rycerze Łobuzerki z całego świata
dokumentują w niej swoje dokonania.
Dmuchawka. Nie.
Szaber? Raczej odpada.
Lina pod nogi? Nie.
Jedzenie kredy, żeby się rozchorować. Nie.
Mam.
Łobuzerka z lat 90. Kawał przez telefon.
Co to nam da?
Udamy właściciela placu zabaw
i powiemy, że chcemy go sprzedać.
Powiemy mu, gdzie ma jechać, żeby kupić plac.
On będzie jeździł po Stambule, a wy będziecie mogli grać.
Od razu się zorientuje, że jesteśmy dzieciakami.
Potrzebny nam ktoś, kto potrafi dobrze naśladować.
Mam świetny plan.
Sprowadźcie dzieci z całego osiedla.
Zaczynamy casting.
Będę naśladować ptaka.
KONKURS NAŚLADOWNICTWA
Co to było?
Naśladowałem Buraya.
Wystarczy.
To my decydujemy, kiedy kończymy.
Jak mawiają Włosi...
Dzięki. Drzwi są tam. Są oznaczone.
No dalej.
Nie powinniście jeść ryżu, kaszy ani makaronu.
Ani hamburgerów, czekolady czy cukierków!
- Ani lodów czy czipsów! - Co mamy jeść?
- Zamknij się. Chleba też nie! - Nie możemy jej wybrać.
Wybierzmy kogokolwiek innego.
- Co powiedzieli? - Nie wiem.
Jesteście z Korei?
Z prowincji Kocaeli!
Będę udawać kota.
Cześć. Jak się macie?
Tak!
Omówmy warunki.
Uważam, że mój głos będzie się liczyć.
Kurczę, dopadła go mutacja.
Mogę kontrolować głos!
Szlag.
Stracimy plac zabaw i marnujemy czas.
Nikt nie potrafi naśladować dorosłego?
Ktoś ma naśladować dorosłego?
Co się stało, skarbie?
Coś cię unieszczęśliwia?
Kłamałam, nigdy cię nie kochałam.
Igrałam z tobą, nie rozumiesz?
Zwodziłam cię.
Udało się!
- Filiz Akın! - Türkan Şoray?
- Hülya Koçyiğit! - Wszystkie razem!
Jest ucieleśnieniem tureckiego kina! Udało się!
- Jak się nazywasz? - Yeşim Çam.
No i już wiadomo. Udało się!
- Halo? - Dzień dobry, pan Kazım?
Tak.
Plac zabaw obok pańskiego domu należy do mnie.
Chcę go sprzedać, może chce pan go kupić?
Chciałby pan go kupić?
Oczywiście. Ale to plac zabaw.
Należy do gminy.
Otóż nie, myli się pan.
Mieszkam tu od dawna. Na pewno?
Proszę nie marnować mojego czasu, jeśli nie jest pan zainteresowany.
Kończę rozmowę, inny kupiec czeka.
Proszę się nie rozłączać! Chcę kupić plac.
Może omówimy to u mnie?
Niestety, to niewykonalne.
Możemy spotkać się jutro o 14 w Beylikdüzü.
Nie mogę zostawić domu!
Zatem sprzedam plac komuś innemu.
Nie, proszę. Postaram się zjawić.
Do zobaczenia jutro.
Udało się! Brawo!
Hura!
Wyszedł.
Idzie sobie!
Wrócił się.
No weź. Znowu wraca!
Coś z nim jest nie tak.
Czegoś się boi, ale czego?
Idzie sobie!
- Poszedł! - No i proszę!
Nareszcie możemy trenować w spokoju!
Plac zabaw oficjalnie jest nasz!
Tak!
Słuchajcie, dzwoni!
Halo?
Umówiliśmy na 14, jest 14:30, a pani nie ma.
Czekam na dworcu w Beylikdüzü.
Dobrze. Ale teraz jestem w Söğütlüçeşme.
Proszę do mnie przyjechać.
To dlaczego chciała się pani spotkać w Beylikdüzü?
To pierwszy przystanek, pomyślałam, że łatwo znajdzie pan miejsce.
Skoro się to panu nie podoba,
możemy zrezygnować z zakupu.
Nie, proszę!
Dobrze. Czekam na pana.
- I po sprawie! - Grajcie dalej!
Kazım długo będzie podróżował po Stambule.
Tata?
- Co tu robisz? - Razem z kolegami...
Zakazałem ci grać w siatkówkę.
Grasz, zamiast uczyć się do egzaminów.
- Marsz do domu. - Tato...
Do domu!
Doğa potrzebuje pomocy.
- Niedługo ma test. - Rodzina jej nie wspiera.
Też jesteśmy jej rodziną. My ją wesprzemy.
Od teraz trenujemy, gdzie się da. Jasne?
Dobra.
Na tym polega przyjaźń. Brawo, Fırat.
Fatoş i wujek Hüseyin idą. Mają ważne wieści.
- Powinniśmy pomóc naszej koleżance. - Ja nie mogę.
Obiecałem mamie, że się nie spóźnię. Muszę lecieć, pa!
Ale...
- Wtedy poszedł tam. - Poza Fıratem wszyscy idą?
Ja też muszę iść, Beste. Na razie.
Co się dzieje?
Wiedziałem, że on nie jest z naszego osiedla!
Doigrasz się.
Prawda wyjdzie na jaw, panie Fırat!
Beste? Jest tam kto?
Tak, a co?
Spójrzcie na ekran.
Chodźcie tu. Atlas!
Mówiłem, że Fırat to kłamca.
Śledziłem go.
Kłamał o tym, że mieszka na naszym osiedlu.
Patrzcie.
Cem?
Co tu robisz? Przecież się z wami spotkam.
- Kto to, tato? - Chodź.
Poznałeś prawdę. Zadowolony?
Nie jestem z tego osiedla ani z tego miasta.
Jestem z wioski.
Jeśli tata nie znajdzie dobrej pracy, będziemy musieli wrócić.
Wtedy będziesz szczęśliwszy.
Fırat?
Fırat, chłopcze!
Brawo, Cem. Obyś był z siebie zadowolony.
Codziennie gotuję mięso. Starczy.
Dziś ugotowałam jeszcze warzywa.
A kapuska jest wyśmienita!
Naprawdę, aż palce lizać!
Dawno się nie widzieliśmy.
Powinniśmy zdzwonić się jutro z rodzinami.
Ktoś dzwoni do drzwi.
Ktoś dzwoni do drzwi!
Pewnie!
Poczekaj, Beste.
Pomożesz mi przeprosić Fırata?
Kup dwa bochenki chleba.
- Dobrze, mamo. - Fırat?
Chodź tu.
Posłuchaj.
Nie wstydź się tego, skąd i kim jesteś.
Nie wstydź się rodziny.
Nie wstydzę się.
Bałem się, że nie będę mógł do nich dołączyć,
jeśli nie będę taki jak oni.
To czemu chcesz się z nimi kumplować?
Przepraszam, tato.
Bardzo cię kocham.
Jesteś moim bohaterem!
Dobrze, synu.
W porządku. Idź się bawić.
No już. Tylko nie za długo.
Dobrze, tato.
Może nie mówiłeś o swojej rodzinie,
bo nie znamy się długo, Fırat.
Ale pamiętaj,
że wszyscy coś ukrywamy.
Ja widuję ojca tylko przez dwa miesiące w roku.
Wiesz, jaki jest mój ojciec.
Zakazuje mi gry, bo z siatkówki nie da się wyżyć.
Moi rodzice się rozwiedli i nadal się kłócą.
Moi przynoszą do domu robotę.
Nie pamiętam, kiedy ze sobą rozmawialiśmy.
Nasza rodzina ciągle się przeprowadza przez pracę.
Ciągle zmieniamy szkoły i znajomych.
Nie patrzcie na mnie, moi rodzice są szczęśliwi.
Przyjaciele, szczęśliwi czy nie...
Przynajmniej macie rodziców.
Może się kłócą.
Może są daleko.
Może was zaniedbują.
Może się rozwiedli. Ale są.
Bo kiedy odejdą...
Jak to? Czy twoi rodzice...
Zginęli w wypadku pięć lat temu.
Teraz żyjemy z babcią.
Wiecie, na czym polega bycie rodziną?
Na tym.
Na byciu razem pomimo przeciwności losu.
Fırat.
Przepraszam, że cię upokorzyłem.
Ale nie masz się czego wstydzić, bracie.
To wina losu.
Też przepraszam, przyjaciele.
Okłamałem was.
Nie wiedziałem, ile mogę wam powiedzieć,
żebyście mnie nie osądzali.
Dzięki, że pomogłeś mi to zrozumieć, Cem.
Przepraszam, że krzyczałem.
Wybacz mi.
A nazwiesz mnie wielkim bratem?
Rany, no dobra.
Wybacz, wielki bracie Cemie.
- Dobra? - Dobra.
Pogodziliśmy się, czas przygotować się do testu!
Tak!
Beste...
Dzięki za pomoc.
To ja dziękuję!
Nasz paczka, Bystre Słodziaki, jest bardziej zżyta.
Beste... darujmy sobie te nazwy.
- Dzwoni Zły Kazım! - Co?
- Szybko! - Odbierz.
Pewnie nadal czeka w Eminönü.
Dojechał pan do Eminönü?
Tak, proszę pani.
Bracie, Zły Kazım...
- Ciszej. - Cicho.
Niech pan usiądzie i zje kanapkę z rybą.
Będę tam za 10 do 70 minut.
- Bracie, Zły Kazım... - Właśnie z nim gadamy! Cicho.
Nie trzeba, przyjadę do pani.
Bracie, Zły Kazım jest za wami!
Życie nauczyło mnie, żeby w chwilach kryzysu...
- Co? - Uciekać! W nogi!
Jeśli jeszcze was tu spotkam...
pożałujecie!
Złapał mnie!
W nogi!
Dopiero co szczepiłem to drzewo!
Szczepienia...
- Nawet jeszcze nie zacząłem. - Ale zacznie pan!
Doktorze, przystojny doktorze...
Proszę tego nie robić. Jest pan dobry.
Nie zrobiłby pan tego dziecku, nie?
I zrobione.
- Co? Już? - Tak.
Możesz iść do kolegów.
Dobrze, dzieci.
W razie efektów ubocznych przyjdźcie tu.
Bądźcie zdrowi.
Gdzie Atlas? Upiekło mu się ze szczepionką.
To on ukradł owoce, a nas zaszczepiono.
Boli, bracie.
Łaziłeś za nami, żeby być w paczce.
Masz za swoje.
Nasza paczka, Owocowy Jogurt, powinna być ostrożniejsza.
- Jogurt Owocowy? - Daj łyżkę jogurtu!
Staram się!
- Masakra. - To dobra nazwa.
Nie powstrzymamy go.
Musimy wymyślić lepsze kawały. Potrzebujemy lepszych pomysłów.
Odbierzmy mu nasz plac, proszę!
Test coraz bliżej, nie zaliczę go.
Zaczekajcie, przyjaciele.
Nie trać nadziei, Doğa.
Inspiruj się naturą.
Zaczekaj na wiosnę, jak wiosenne kwiaty.
Do ciebie i twojego pięknego uśmiechu najbardziej pasuje nadzieja.
Ojej!
Dobrze, tak trzymaj!
Idziemy do Ayberka. Czas coś wymyślić.
Przez miesiąc nie powiedziałem Beste nic miłego,
a ten układa wiersze w okamgnieniu.
Zły Kazımie, wymyślimy na ciebie sposób.
Jest tam!
Co się dzieje?
Zniknął!
Odkryłem jego kryjówkę!
To pewnie tam szlachtuje dzieci.
Zjada teraz dziecko!
Chwila. Atlasa nie ma od kilku dni!
Czy...
Recykling zaczyna się od was!
Mamy, siostry...
Recykling zaczyna się od was.
Wujku Hüseyinie.
Segregujcie śmieci według tych kategorii.
Papier tutaj.
Plastik tutaj.
Szkło tutaj. Segregujcie śmieci.
Tak uratujecie planetę!
A gdzie wrzucać śmieci nie do recyklingu?
Na przykład jakie?
Twojego wujka Şükrü. Obibok znika na całe lata.
Nawet nie warto marnować na niego worka!
Zapomniałam, że przy obiadach króluje jedzenie i plotki.
Tutaj nic nie zyskamy, wujku Hüseyinie.
Wujku Hüseyinie?
- Wujku, dołączyłeś do nich? - Byłem głodny!
Dolma smakuje?
Myśl w szerszych kategoriach, Fatoş
To koniecznie, jeśli chcesz dotrzeć do wszystkich.
Kochana, twój kısır jest słaby.
Jeśli się nie przyłożysz, zostaniesz starą panną.
Za parę lat jedyną opcją będzie Zły Kazım.
Taki gbur mnie nie interesuje.
Od dawna na niego narzekają.
Była u niego policja. W nocy było słuchać dziwne odgłosy.
To mroczna postać. Nie wyszłabym za niego.
Rozchmurzy się, kiedy się z tobą ożeni!
Nie ma ich w domu.
Dzwonię od dwóch dni, nie ma ich.
Jakby zapadli się pod ziemię.
Jak to? Czy Kazım porwał Atlasa?
Tak daleko by się nie posunął.
Cały ranek próbuję się z nimi skontaktować.
Byłem u nich. Sąsiadka mi powiedziała.
Zniknęli w tajemniczych okolicznościach.
Na pewno porwał Atlasa i jego rodzinę.
Przesadzasz. To, że ich nie ma, że zostali porwani.
Podsłuchałam panie przy obiedzie.
Ludzie dzwonili na policję, z domu Kazıma było słychać dziwne odgłosy.
Ale policja nic nie znalazła.
Wiem, skąd te odgłosy.
Zrobiłem zdjęcie, jak Kazım wchodzi do kryjówki.
- Kryjówki? - Spójrzcie na to.
Coś wystaje z jego worka. Co to jest?
To ręka Atlasa?
Co robimy? Dzwonimy na policję?
Nie, rodzina Atlasa też zniknęła.
Kazım może wyrządzić krzywdę naszym rodzinom.
Fırat ma rację. Musimy to udowodnić.
Szkoda, że jestem pod kluczem.
Policja... odcięta ręka...
Skargi...
Zjadł tego dzieciaka!
Spokojnie. Nie wiemy, czy to ręka Atlasa.
Może on nadal żyje.
- Uratujemy go. - Tak.
Musimy wejść do domu i się rozejrzeć.
- Uratuję Atlasa. - Ja też!
- Ja też!
- Uratujemy go! - W nocy tam idziemy.
Zaczniemy, kiedy Kazım zaśnie.
Wymknijcie się z domów.
Działamy w nocy.
- Cicho. - Po cichu.
- Cicho. - Przecież mówię.
Obudzisz ich, cicho!
Włamię się do domu Złego Kazıma.
Jeśli zniknę, to znaczy, że Zły Kazım mnie zjadł.
- Albo, że aresztowała mnie policja. - Kocham cię!
Tylko umyj zęby.
Zgasił światło. Niedługo zaśnie.
Będzie mi smutno, jeśli mnie zje. Jestem wyjątkowa.
- Ja bardziej. - Cicho.
Uciszcie się.
- Komórki wyciszone? - Tak.
Dobrze.
Dobra. Zaczynamy ratować Atlasa.
Ruszamy.
Cicho.
Dzięki.
- Idziemy. - Słuchajcie.
Boję się.
Nie ma o co, spokojnie. Jestem z tobą.
- Bracie! - Mamo!
Cicho!
- Fajnie, że jesteś. - Możesz mnie postawić.
Co tu robisz, Ozan?
Jak nas znalazłeś?
Czemu mnie nie obudziłeś? Też chcę się bawić.
To tajna misja, nie zabawa!
Przygoda pełna akcji!
Idziemy.
Poczekaj na nas tutaj. OK?
Zaszczekaj, jeśli Zły Kazım się obudzi.
Krzycz na całe gardło. Albo wyj!
- Jasne? - Tak.
Dobra. Chodź.
- Musimy iść. - Idziemy.
Jeśli Zły Kazım się zjawi, pies wściekle zaszczeka.
I wtedy Zły Kazım ucieknie.
Jeśli ja ucieknę, brat to zauważy i reszta też ucieknie.
Dam radę.
W końcu zakup od wujka Lütfü na coś się przyda.
Nie mogę otworzyć.
Eraydın, poświeć tu.
Udało się!
Odsuń się.
Uwaga.
Zjawi się Kazım, to zjawi się i pies.
Wtedy Ozan zaszczeka, a koty zawyją.
Będę się wydzierał, a Kazım pójdzie spać.
Pies ucieknie, a mój brat zawyje.
Będę się śmiać.
Ciemno tu, jest tu światło?
Mam.
Wow.
Co to jest?
Zabawkowy raj!
Spójrzcie na to.
Są też żołnierzyki!
Wow.
Ale słodziaszne!
Słuchajcie.
Wszystko fajnie, ale gdzie jest Atlas?
Jak w bajce o Jasiu i Małgosi!
Wabi dzieci zabawkami i je zjada!
Co tu robicie?
Pożre nas! Uciekajcie!
Cześć!
Atlas?
- To ty? - Tak!
Spójrzcie na niego, Kazım go zjadł.
Trochę go podgryzł, zamiast zjeść całego!
Będzie żył z dziurą!
Krew... Traci krew!
O czym wy mówicie?
Pobrudziłem koszulkę wiśniami.
Gdzie byłeś? Miałeś wyłączony telefon!
W letnim domku babci. Tam nie ma zasięgu.
Ayberk powiedział mi, że mnie szukacie, więc jestem.
Co się dzieje?
Skoro ty jesteś tu...
czyją rękę widzieliśmy na zdjęciu?
Tę rękę?
Beste?
Nie podchodź.
Nie boisz się?
Beste! Chodź tu!
- Cicho! - Skrzywdził cię?
Wujku Kazımie...
Co ci się stało?
Kiedy byłem mały, bawiłem się na placu.
Ja też miałem grupę kolegów.
Aż do tego dnia...
Grałem w piłkę z kumplami.
Nie zauważyłem huśtawki.
Kazım!
Uderzyła mnie w twarz, blizna została.
W szpitalu pozszywali mi twarz, ale blizna została.
Od tego momentu inaczej mnie traktowali.
Nie chcieli się ze mną bawić przez bliznę.
Bali się.
Naśmiewali się ze mnie.
To bolało bardziej niż uderzenie huśtawki.
Zabroniłem komukolwiek do mnie podchodzić, żeby nie widzieli blizny.
Zawsze ją ukrywałem.
Zacząłem tworzyć własnych przyjaciół.
Wszyscy są piękni.
Używałem maszyny, żeby robić duże zabawki,
ale sąsiedzi skarżyli się na hałas. Teraz robię takie.
To moi najlepsi przyjaciele.
Mają sztuczne oczy, ale nie ma w nich strachu, kiedy na mnie patrzą.
Przyjaciele nie naśmiewają się ze swoich ułomności.
Wspólnie się uzdrawiają.
Właśnie.
Wszyscy mają jakieś skazy, widoczne czy nie.
My uzdrowiliśmy swoje.
Chcesz do nas dołączyć?
- Jak? - Bawiąc się z nami.
Jestem za stary na zabawę.
A teraz przyjęcie.
Teraz zaserwują trzy kandydatki.
Wysyłamy Dodze pozytywne myśli.
No dalej.
Spokojnie.
Serw.
To jej tata!
Brawo, wujku Kazımie!
Dam radę.
No dalej!
Kolejne trzy kandydatki.
Wiedziałam, że ci się uda.
Wybacz mi.
Zakazałem ci robić to, co kochasz.
To była dla mnie ważna lekcja.
Na pewno przyjmą cię do tego klubu.
Córeczko...
Raz! Dwa! Trzy!
Doğa!
Usiądźcie.
Brawo, Doğa. Brawo, moja droga.
Dziękuję, wujku Kazımie.
Przyjaciele, bez was by się nie udało.
Zdałam test i pogodziłam się z tatą.
Dziękuję, Beste.
Gdybyś nie stworzyła paczki, nie udałoby mi się.
Dobrze, że się znamy.
Udało się nam. Jesteśmy rodziną.
Może nawet czymś więcej niż rodziną.
Wielki Łobuz do mnie napisał.
Mamy do niego iść. Chodź, wujku Kazımie.
Przyjaciele...
Musimy się przeprowadzić.
Ale nie martwcie się, nasza wioska jest piękna.
Byłaby piękniejsza z takimi przyjaciółmi.
To nic.
Chciałbym się pożegnać osobiście.
Ale to był ważny dzień dla Doği.
Potrzebowała was. Lepiej, że byliście z nią.
Szczerze wierzę, że zaliczysz test, Doğa.
Zapamiętam to lato i waszą przyjaźń
na całe życie.
Fatoş, moja droga, przyszłość leży w twoich dłoniach.
Jesteście świetni.
Trzymajcie się.
Nigdy was nie zapomnę. Cześć.
My nie zapomnimy ciebie.
Tyle chcieliśmy zrobić, wujku Hüseyinie!
Od dawna nie stać ich było na czynsz.
Właściciel kazał mu płacić.
Dlatego wyjechali.
Chwileczkę.
Wyjechali, bo nie mają gdzie mieszkać?
Mogą zostać u mnie!
Co? Naprawdę?
Dom jest duży. Trzeba było mówić wcześniej.
Dzwonimy do nich!
Sprzedali telefony i meble, żeby kupić bilety na pociąg.
Może jeszcze nie odjechali. Kiedy odjeżdża pociąg?
O trzeciej. Jeszcze zdążymy.
Za mną! Czas na ryk tygrysa!
Możesz nas tu zostawić, Tygrysie.
Piesi niemal nas wyprzedzają.
To jak przygoda w samochodzie Freda Flintstone’a.
Już druga. Gaz do dechy!
Nic na to nie poradzę. Poszukajcie drogi na dworzec.
- Telefon mówi, że trzeba skręcić w prawo. - Mój, że w lewo.
- Pojedźmy prosto! - Mój mówi, żeby polecieć!
Wujku Kazımie, spytajmy kogoś.
Przepraszam, jak dojechać na dworzec?
Pan Święty!
Trzymajcie się!
- Szybko! - Biegiem!
- Szybciej, ruchy! - Szybko!
- Biegniemy! - Szybko!
Biegiem, dzieciaki!
Chcesz usiąść przy oknie, Fırat?
Nie, tato.
- Biegiem! - Szybko!
Dzień dobry, czy pociąg do Urfy odjechał?
Do Urfy...
Czy pociąg do Urfy odjechał?
- Nie wiem, odjechał? - To ja pytam pana.
- A ja pana! - Pan tu pracuje.
- No tak, nie widać? - No to odjechał?
Co odjechało, proszę pana?
Dość! Gdzie ten pociąg?
Gdzie jest pociąg?
Pociąg Eastern Express odjedzie z peronu pierwszego.
Pociąg odjedzie z peronu pierwszego.
- Szybko! - Biegiem!
Tam!
Odjeżdża, szybko! Musimy go zatrzymać!
- Biegiem! - Szybko!
No szybciej, ruchy!
Szybko!
Nie mogę. Biegnijcie dalej!
Stop, zaczekajcie!
Odjeżdża. Nigdy go nie złapiemy.
Fırat! Wybacz, bracie, nie zdążyliśmy.
- Wielki Łobuz! - Mój bohater!
Proszę zatrzymać pociąg! Dla dobra ludzkości! Dla dobra wszystkich!
Zatrzymać pociąg.
Patrzcie!
Ayberk zatrzymał pociąg.
Szybko!
- Dziękuję bardzo. - Dziękujemy!
Są tutaj!
Dzieciaki? Co tu robicie?
Chcecie się pożegnać?
Bardzo kochamy wujka Kazıma, wujku Hüseyinie.
Możecie zamieszkać u niego.
Nie może być. Nie jesteśmy darmozjadami.
Nie chcę. Zostawcie nas, wstrzymujecie pociąg.
Posłuchaj, przyjacielu.
Życie nie dało twojej rodzinie nawet małego domu.
Mnie dało duży, bez rodziny.
Wszyscy mamy skazy.
Przestańmy dźwigać ich ciężar na barkach.
Zamieszkajcie ze mną.
Będziecie mieć dom a ja rodzinę.
Co wy na to?
- Proszę, wujku Hüseyinie. - Prosimy!
Tato.
Mamo.
Nie pomówimy w cztery oczy,
więc pomówimy tak.
Najszczęśliwsze chwile dziecka to te spędzone z rodziną.
Ja dawno takich chwil nie miałam.
Nie okażecie miłości do mnie
przez wygaszacze ekranu z moim zdjęciem.
Nie chcę emotek w esemesach od was.
Chcę widzieć wasze uśmiechy.
Szkoda, że nie patrzycie na mnie tak jak na wasze ekrany.
Mamo.
Tato.
Tęsknię za wami.
Dziecinko!
Dobrze, jajka gotowe.
Patrz.
Chodźcie!
Idziemy!
Śniadanie gotowe!
Tak!
Wygląda super.
- Zaczynamy! - Gotowe, jedzcie.
Ale pyszne, wujku Kazımie.
Musisz tego spróbować!
Smacznego!
Wujku Kazımie!
To jest pyszne.
O to mi chodziło. Na tym polega nasza paczka!
Niech żyją dzieciaki z osiedla!
Znowu słaba nazwa?
Nie! Jest super!
Pasuje do nas. Prawda, przyjaciele?
- Tak! - Hura!
Super!
Dzieciaki z osiedla!
Chodź.
Napisy: Łukasz Białk